Blogs

Februari 2016

‘’Het gaat goed’’ zegt ze. ‘’Het gaat écht goed’’.
Ik loop naast haar. We zijn net begonnen aan een Rondje.
De lucht is grijs, het regent een beetje. Ze vertelt me nog meer. Over alle leuke dingen die ze heeft gedaan en nog gaat doen.
Ik luister. Ik hoor haar. Tegelijkertijd een zwaar gevoel in mijn buik. Verdriet. Diep verdriet. Van mij of van haar? Ik aarzel. Luister nog wat beter naar haar, met al mijn zintuigen.
Een tiental stappen verder valt het. Oh. Zo. Ik vertel haar wat ik opmerk en wat ik zo kan voelen. Klopt het?

Het is er meteen. Een glimp van boosheid maar vooral tranen. Geraakt. Het klopt. Het is om dat wat er gebeurd is.
Wat ze achter zich wil laten. Ze wil verder.

Ik zie hoe ze deze beweging zo goed kent. Het opzij schuiven.

Nadat we het hebben opgesteld en ze er echt naar heeft gekeken is ze rustiger.Voelt ze de moeheid. Wat een energie het kost om het er niet te laten zijn. En heeft ze ook gemerkt dat ze kan bewegen ertussen. Het leuk hebben én verdriet hebben.
Grappig hoe op dat moment de lucht letterlijk opentrekt en de zon doorbreekt.

We lopen het laatste stuk. Ze is zo in rust aanwezig. Stille verwondering. Zo gaat het beter.

 

IMG-20131225-00084

 

Juli 2015

We hebben net de zakelijke bijeenkomst afgerond. Beslissingen genomen, stappen gezet. Na een handdruk zeg ik gedag. Later op de gang, kom ik hem weer tegen. Hij kijkt veelbetekenend naar de telefoon in mijn hand.
‘’Ja’’ lach ik betrapt, ‘’even checken of er berichten zijn. Kinderen , he’’. Terwijl we de trap aflopen vraagt hij er belangstellend naar.
En als altijd, elke keer weer anders, vertel ik dat ik 3 in-de-bonuskinderen heb en 1 eigen wondertje.
Gooi er nog een te snelle, nonchalante ‘’leuk’’ achteraan. Hij knikt en kijkt tegelijkertijd vragend.
‘’Ja, vind je het leuk?’’ zegt hij. Ik kijk nog eens naar hem. Hoor de wereld achter die vraag. Ik nuanceer en vraag het dan aan hem. Jij ook?

Hij heeft er 2. Zonen van zijn vrouw. Het gaat niet makkelijk. Dat hij het zo eenzaam vindt. Zijn vrouw begrijpt het niet. Hij kan maar niet duidelijk maken wat een impact het allemaal heeft.
Pas toen hij bijna met zijn koffers buiten stond, kwam er iets van binnen bij haar. Ik knik. Zo herkenbaar. Ik hoor het vaak. Té vaak.

‘’Er is geen besef van wat het vraagt’’ zeg ik ‘’bij ons Stiefrondje zeggen we niet voor niets: zelfs als het goed is, is het ingewikkeld’’. Hij knikt en zucht nog maar eens. Op de parkeerplaats een warm afscheid. Verbonden.
We weten van elkaar.
In de auto terug naar huis ben ik opnieuw blij met wat we bij Stiefleven doen. Dit is waarom.

 

16 juni 2015

Op zijn plek.

Eigenlijk had ik die 130 kilometer gereden naar de veiling om iets anders op te halen.
Bij de ingang , waar een vriendelijke jongen koffie schenkt voor de wachtenden, wordt mijn oog er gelijk naar toe getrokken.

Het beeld.
Alsof het me aankijkt. Terwijl de ogen zijn neergeslagen.
Bijna tegelijkertijd zie ik het gele bordje met te koop er links achter.
Ik vraag het voor de zekerheid nog even. ‘’dat zijn nul biedingen, mevrouw’’. Ah. Veilingtaal.

Ik loop erlangs als ik het laatste stuk overbrug naar het administratiehokje. Ja. Ik hoef er niet over na te denken. Het is voor mij. Vraag het daar nog even voor de zekerheid. Kan ik het kopen? De man kijkt geërgerd. ‘’Nee, mevrouw veel te druk vandaag’’.

De man die me even later komt helpen om mijn eerder gekochte stuk te pakken, loopt met me mee. Ik vraag het nog maar eens aan hem.Hij gaat er niet over , zegt hij. Maar Dimitri wel.
Ik vind hem wel, hij is ergens rechts op het terrein.

Inderdaad. Dimitri is druk maar we hebben oogcontact.
Even later wijs ik hem het beeld. Die daar. 6 minuten later en 22 euro armer heb ik het in de auto geladen. Op weg naar mijn moeder, voor een kop koffie voordat ik terug rijd.

Ik ben er zo blij mee dat ik het haar gelijk laat zien bij aankomst.
‘’Mooi’’, zegt ze ‘’Afrikaans he’’?
Ik vertel haar dat ik al langer een beeld zocht voor de plek in de tuin. De plek waar ik mijn miskraam heb begraven, in 2009.

En ze herinnert me aan het verhaal dat ik ken uit mijn jeugd.
In Oost- Afrika, jaren vijftig, is het gebeurd: háár miskraam; op het toilet, thuis, 20 weken zwanger.
Mijn vader heeft het voorzichtig in zijn handen mee naar buiten genomen.Daar, waar de bewaker de wacht houdt, heeft hij het aan het kampvuur overgegeven.

Oh ja. Dat verhaal is me altijd bijgebleven, als de jongste van het gezin.Met kinderlogica had ik bedacht dat als dát kindje had geleefd ik er zelf misschien niet was geweest. Ik voelde me er op een of andere manier mee verbonden.

Thuis til ik het loodzware beeld door het huis naar buiten.
Achter in de tuin, vlak bij mijn vuurschaal.
Ik kijk er nog eens naar. Het is precies goed zo. Op zijn plek.
IMG_2682

27 april 2015

Het is haar derde Rondje met mij.
Ik zie het meteen als ze me begroet, nog voor we aan de wandeling beginnen. Een andere energie.
Als ik naast haar loop, voel ik de rust waarmee ze haar voeten beweegt. Haar woorden struikelen niet meer over elkaar, ik hoor hoe ze regelmatig ademhaalt. Een nieuw zelfvertrouwen wordt bijna tastbaar. Ik weet al hoe het met haar gaat, voordat ze het me uitgebreid vertelt.
‘’Ík heb de regie over mijn leven weer terug’’ zegt ze bij onze afronding. ‘’dank je wel!’’
Ik ben trots. Op haar. Ze heeft geleerd zichzelf antwoord te geven.

DSC_1362

03 december 2014

Nachtwake 2013

Je was 44 jaar toen ik werd geboren. Nu, op mijn 44e, is het jouw beurt mij ’s nachts wakker te houden en lijken de rollen bijna omgedraaid. Maar wat laat je me nog veel zien. Je heldere blik als je zaken doet, je overzicht, je duidelijke meningen. Je overtuiging van wat er moet gebeuren.

Wat kan je kijken, Pa.
Gek hoe ik die variatie aan blikken en vooral de scherpte ervan bijna was vergeten.Je laat me zo duidelijk het Toen van jou beleven. Een schokje van herkenning. Die ogen, dat priemende.
Dat heb ik dus van jou, Pap.

De nacht is hier en de schaduw heerst.
Zo mooi recht als de nachtzuster je heeft gelegd, zo krom getrokken ben je nu.

Ik ben je kwijt. Je ogen…een dolende ziel.
Verdwaald tussen hier en de overkant. Houd je levenslange waakzaamheid je hier?

Ik vind het mooi, Pap.
Zoals je me hebt geleerd over het leven, zo leer je me nu over de dood.

IMG-20131211-00026